Dawkowanie: Dawkowanie ustala się indywidualnie, zależnie od wskazań. Dawkę dobową ustala się na podstawie badań laboratoryjnych (stężenia TSH i fT4 w surowicy) i klinicznych. Z wyjątkiem noworodków, u których szybkie rozpoczęcie leczenia uzupełniającego jest bardzo ważne, leczenie hormonami tarczycy należy rozpocząć od małej dawki i zwiększać stopniowo co 2-4 tyg. do osiągnięcia dawki optymalnej. U pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z chorobą wieńcową i u pacjentów z ciężką lub długotrwałą niedoczynnością tarczycy, należy stosować małą dawkę początkową (np. 12,5 µg na dobę), a następnie zwiększać ją stopniowo i w stosunkowo długich odstępach czasu, zależnie od wyników badań stężenia hormonu tarczycy. U tych pacjentów może okazać się konieczne zastosowanie dawki mniejszej od pełnej dawki uzupełniającej. Z praktyki wynika, że pacjentom o małej masie ciała i dużym wolu guzowatym wystarczają mniejsze dawki leku.Wole obojętne u dorosłych: 75-200 µg/dobę. Zapobieganie nawrotowi wola (po resekcji wola): 75-200 µg/dobę. Niedoczynność tarczycy u dorosłych: dawka początkowa (zwiększana w odstępach 2-4- tygodniowych o 25-50 µg) - 25-50 µg/dobę; dawka podtrzymująca - 100-200 µg/dobę. Niedoczynność tarczycy u dzieci: dawka początkowa 12,5-50 µg/dobę; dawka podtrzymująca - 100-150 µg/m2 p.c./dobę. Terapia skojarzona w tyreostatycznym leczeniu niedoczynności tarczycy: 50-100 µg/dobę. Rak tarczycy (po zabiegu radykalnym): 150-300 µg/dobę. Test tłumienia czynności tarczycy: 2. tydzień i tydzień przed testem - 200 µg/dobę (1 tabl. Euthyrox N 200 lub 2 tabl. Euthyrox N 100) lub alternatywnie 4. i 3. tydzień przed testem - 75 µg/dobę (1/2 tabl. Euthyrox N 150) oraz 2. tydzień i tydzień przed testem - 150 µg/dobę (1 tabl. Euthyrox N 150).Dawkę dobową należy przyjmować jednorazowo rano, na czczo, co najmniej 1/2 h przed śniadaniem, z niewielką ilością płynu. Niemowlętom należy podawać dawkę dobową jednorazowo, co najmniej 1/2 h przed pierwszym posiłkiem; tabletkę należy rozpuścić w małej ilości wody i powstałą zawiesinę (przygotowaną zawsze bezpośrednio przed podaniem) podaje się z niewielką, dodatkową ilością płynu.W przypadku niedoczynności tarczycy oraz po resekcji wola lub tarczycy, leczenie prowadzi się z reguły przez całe życie. Leczenie wola obojętnego i zapobieganie nawrotom wola - od kilku miesięcy do okresu całego życia. Jednoczesne leczenie nadczynności tarczycy po uzyskaniu stanu eutyreozy jest wskazana w okresie podawania leku przeciwtarczycowego. W obojętnym wolu miąższowym leczenie jest konieczne od 6 miesięcy do 2 lat; po uzyskaniu zmniejszenia wola zaleca się profilaktykę małymi dawkami jodu (100-200 µg/dobę), aby zapobiec nawrotom wola; jeśli w tym czasie leczenie farmakologiczne okazało się nieskuteczne należy rozważyć leczenie chirurgiczne lub zastosowanie jodu radioaktywnego.

Interakcje: Lewotyroksyna może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych (należy regularnie, szczególnie na początku leczenia hormonami tarczycy, kontrolować stężenie glukozy we krwi i ewentualnie odpowiednio dobierać dawki leku przeciwcukrzycowego). Działanie leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny może ulec nasileniu, ponieważ lewotyroksyna wypiera antykoagulanty z ich wiązań z białkami osocza (w przypadku jednoczesnej terapii należy regularnie kontrolować krzepliwość krwi i ewentualnie zmniejszyć dawki leku przeciwzakrzepowego). Cholestyramina i kolestipol zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny - należy je przyjmować po 4-5 h od przyjęcia lewotyroksyny. Istnieją doniesienia, że leki zawierające glin (leki zobojętniające, sukralfat), leki zawierające żelazo lub węglan wapnia mogą osłabiać działanie lewotyroksyny - preparaty lewotyroksyny należy podawać co najmniej 2 h przed podaniem tych leków. Salicylany, dikumarol, duże dawki furosemidu (250 mg) i klofibrat mogą wypierać lewotyroksynę z jej wiązań z białkami osocza i nasilać jej działanie, co prowadzi do zwiększenia frakcji fT4. Propyltiouracyl, glikokortykosteroidy, β-adrenolityki i środki kontrastowe zawierające jod hamują obwodową konwersję T4 do T3. Sertralina, chlorochina/proguanid zmniejszają skuteczność lewotyroksyny i zwiększają stężenie TSH w surowicy. Barbiturany i inne substancje indukujące enzymy wątrobowe mogą zwiększać klirens wątrobowy lewotyroksyny.

Syntetyczna lewotyroksyna, działająca identycznie jak tyroksyna - naturalny, główny hormon tarczycy. W tkankach obwodowych przekształca się częściowo w liotyroninę (T3) i tak jak hormon endogenny wywiera charakterystyczny wpływ na receptory T3. Lewotyroksyna podana doustnie na czczo jest wchłaniana maksymalnie w 80%, głównie w jelicie cienkim. Wchłanianie jest wyraźnie uzależnione od galenowej formy preparatu. Osiąga maksymalne stężenie we krwi po 6 h od podania. Działanie biologiczne ujawnia się po 3-5 dniach po podaniu doustnym. Lewotyroksyna wiąże się z białkami osocza w 99%. Hormony tarczycy są metabolizowane głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. metabolity są wydalane z moczem i kałem. T0,5 leku wynosi średnio 7 dni; w nadczynności tarczycy jest krótszy (3-4 dni), a w niedoczynności dłuższy (9-10 dni). Wskazania: Tabletki 25-200 µg: leczenie wola obojętnego, głownie u osób dorosłych, u których podawanie jodu nie jest wskazane; zapobieganie nawrotowi wola po resekcji wola obojętnego w zależności od stanu hormonalnego po zabiegu; leczenie zastępcze w niedoczynności tarczycy; leczenie supresyjne raka tarczycy. Tabletki 25-100 µg: terapia skojarzona w tyreostatycznym leczeniu niedoczynności tarczycy po wyrównaniu jej czynności. Tabletki 100 µg/150 µg/200 µg: test tłumienia czynności tarczycy. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na sól sodową lewotyroksyny lub pozostałe składniki preparatu. Nie leczona niedoczynność nadnerczy, nie leczona niedoczynność przysadki lub nie leczona tyreotoksykoza. Nie wolno rozpoczynać leczenia preparatem w zawale mięśnia sercowego, w ostrym zapaleniu mięśnia sercowego i w ostrym zapaleniu wszystkich warstw serca. Niepożądane efekty: W czasie właściwego stosowania lewotyroksyny, pod kontrolą zarówno kliniczną jak i laboratoryjną, nie należy przewidywać wystąpienia działań niepożądanych. W przypadku nietolerancji lub przedawkowania lewotyroksyny, szczególnie w przypadku zbyt szybkiego zwiększania dawki na początku leczenia, mogą wystąpić typowe objawy nadczynności tarczyc, jak: tachykardia, zaburzenia rytmu serca, bóle dusznicowe, ból głowy, osłabienie i drżenie mięśni, niepokój, bezsenność, nadmierna potliwość, utrata masy ciała, biegunka. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę dobową lub odstawić preparat na kilka dni. Po ustąpieniu objawów niepożądanych leczenie można wznowić z zachowaniem ostrożności. W przypadku nadwrażliwości mogą wystąpić reakcje alergiczne.

Leku nie wolno podawać w niewydolności kory nadnerczy oraz w niewydolności przedniego płatu przysadki mózgowej. Leku nie wolno stosować w nadczynności tarczycy oraz w świeżym zawale serca. Pacjenci po przebytym zawale serca, chorzy na anginę pektoris, cierpiący na niewydolność krążenia, padaczkę lub skurcze mięśni powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Euthyroxem. Euthyrox przyspiesza przemianę materii, lecz nie może być stosowany jako środek odchudzający. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Euthyrox stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Preparat zmniejsza działanie leków z grupy glykozydów nasercowych oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych. Żelazo utrudnia przyswajanie lewotyroksyny. Zamiar stosowania innych leków podczas kuracji preparatem należy omówić z lekarzem.